Definitie van tawḥīd#✎

Eenheid 3 behandelt: de definitie en rang van tawḥīd, het effect ervan op het individu, en dat tawḥīd de islam is en de godsdienst van alle boodschappers.

Taalkundig is tawḥīd het werkwoordsnaamwoord van waḥḥada: iets tot één maken. Technisch: Allah alleen toekennen wat Hem eigen is aan ulūhiyya, rubūbiyya en namen en eigenschappen. Niemand deelt daarin, hoe hoog zijn rang ook is: geen engel, profeet of vroom mens.

Tawḥīd bestaat pas als drie dingen samenkomen: erkenning met het hart, uitspreken met de tong, en handelen met de ledematen. Het boek citeert Muḥammad ibn ʿAbd al-Wahhāb (Kashf ash-shubuhāt): er is geen meningsverschil dat tawḥīd met hart, tong en daad moet zijn; ontbreekt iets daarvan, dan is iemand geen moslim.

Het woord "tawḥīd" in Koran en Sunna (alleen ter kennisname, p. 52). Tegen de bewering van sommigen dat het woord geen basis heeft, geeft het boek verzen (al-Isrāʾ 17:46; Ghāfir 40:12; al-Mumtaḥana 60:4; al-Baqara 2:163) en hadith: Jābir over de afscheidsbedevaart, hij begon de talbiya met tawḥīd (Muslim); de woorden aan Muʿādh bij zijn zending naar Jemen: laat het eerste waartoe je hen oproept zijn dat zij Allah als enige erkennen (al-Bukhārī); wie Allah als enige erkent en verwerpt wat naast Hem aanbeden wordt, diens bezit en bloed zijn onschendbaar (Muslim); en de islam is gebouwd op vijf: dat Allah als enige erkend wordt ... (al-Bukhārī en Muslim, bewoording van Muslim).

Kernpunten

• Taalkundige en technische definitie.
• Drie bestanddelen: hart, tong, ledematen.
• Het woord tawḥīd komt voor in Koran en Sunna.

Bron: العقيدة (١), les 12, vanaf p. 51.