Definitie en belang van de juiste geloofsleer#✎

Het woord ʿaqīda komt van ʿaqd: binden, vastmaken, stevig aantrekken; het tegendeel is losmaken (ḥall). Dezelfde wortel zie je in "het sluiten van een eed" en "het sluiten van een huwelijk" (het boek verwijst naar al-Māʾida 5:89). Andere namen die geleerden voor dit vak gebruiken zijn: at-tawḥīd, as-sunna, uṣūl ad-dīn, al-fiqh al-akbar, ash-sharīʿa en al-īmān.

Als vakterm is ʿaqīda: een oordeel waaraan degene die het gelooft niet twijfelt; of, in een andere formulering: de vaststaande, zekere zaken waarop het hart van de mens zich vastlegt zonder twijfel. "Ṣaḥīḥa" (juist) betekent vrij van gebrek en fout.

De juiste geloofsleer is daarmee: het zekere geloof in Allah en in wat Hem toekomt in Zijn ulūhiyya, rubūbiyya, namen en eigenschappen; het geloof in Zijn engelen, boeken, boodschappers, de Laatste Dag en de voorbeschikking, het goede en het slechte ervan; en het geloof in alles wat de authentieke teksten brengen over de grondslagen van de godsdienst en het verborgene (ghayb). Het hart moet zich er zeker op vastleggen; twijfel is niet genoeg (al-Ḥujurāt 49:15: "en daarna niet twijfelden").

Bewijzen voor deze inhoud: al-Baqara 2:177 en 2:285, en de hadith van ʿUmar over Jibrīl (dat je gelooft in Allah, Zijn engelen, Zijn boeken, Zijn boodschappers, de Laatste Dag en dat je gelooft in de voorbeschikking, het goede en het slechte ervan), overgeleverd door Muslim.

Belang, punt 1: de juiste geloofsleer is de grondslag voor de aanvaarding van daden en voor redding (al-Kahf 18:110; at-Tawba 9:72). Daden worden niet aanvaard bij een bedorven geloofsleer (al-Māʾida 5:5; az-Zumar 39:65).

Kernpunten

• Taalkundig: ʿaqd = binden en vastmaken; tegendeel: ḥall.
• Zes alternatieve namen: tawḥīd, sunna, uṣūl ad-dīn, al-fiqh al-akbar, sharīʿa, īmān.
• Voorwaarde: zekerheid (jazm); twijfel volstaat niet (49:15).
• Inhoud: Allah (ulūhiyya, rubūbiyya, namen en eigenschappen) + engelen, boeken, boodschappers, Laatste Dag, qadar + al het ghayb uit authentieke teksten.
• Belang 1: voorwaarde voor aanvaarding van daden.

Bron: العقيدة (١), les 1, vanaf p. 11.