Uitleg

Alle uitleg tonen

1. ﴿Als jullie de ṣadaqa openlijk geven, is dat goed; maar als jullie haar verbergen en aan de armen geven, is dat beter﴾ (271)

   Ibn al-ʿArabī: «de juiste vaststelling is dat het bij ṣadaqa afhangt van de situatie van de gever, de ontvanger en de mensen die het zien». Daarna gaan de notities verder, buiten de aanhalingstekens: de gever heeft bij openlijk geven het voordeel dat een sunna zichtbaar wordt en de beloning van het voorbeeld; het gevaar is pronken (riyāʾ), verwijten (mann) en kwetsen (adhā). Voor de ontvanger is verborgen veiliger: dan kijken mensen niet op hem neer en verwijten ze hem niet dat hij nam terwijl hij het niet nodig had en zich niet inhield. Voor de toeschouwers is verborgen beter dan openlijk, want zij zouden de gever van pronken en de ontvanger van overbodig nemen kunnen beschuldigen; wel kan openlijk geven hun hart tot geven bewegen, maar dat komt vandaag weinig voor.

2. ﴿Zij die ribā eten, staan slechts op zoals iemand die door de aanraking van de duivel wankelt﴾ (275)

   Ibn al-ʿArabī: ribā was bij hen bekend. Iemand verkocht aan een ander op termijn; als de termijn verstreek, zei hij: ‘Betaal je, of leg je erbij?’, dat wil zeggen: geef je me meer dan je me schuldig bent, en wacht ik nog een termijn? Allah verbood de ribā, en dat is de toename. As-Saʿdī: omdat hun verstand omsloeg en zij zeiden ‘handel is net als ribā’, iets wat alleen iemand met enorme onwetendheid zegt, vergold Allah hun naar de aard van hun toestand: hun toestand werd die van waanzinnigen.

   Meer uitleg

   De kantnotitie: zij worden niet opgewekt in een normale toestand, maar als krankzinnigen en bezetenen.

3. ﴿Dat is omdat zij zeiden: handel is net als ribā; maar Allah heeft handel toegestaan en ribā verboden﴾ (275)

   Aṭ-Ṭabarī in zijn tafsīr: Allah zegt hiermee: toename door handel is niet gelijk aan toename door ribā, want Ik heb handel toegestaan en ribā verboden. Het bevel is Mijn bevel en de schepping is Mijn schepping; Ik beslis over hen wat Ik wil en leg hun aanbidding op zoals Ik wil. Niemand van hen mag Mijn oordeel aanvechten of tegen Mijn bevel ingaan; zij moeten Mij gehoorzamen en zich aan Mijn oordeel overgeven.

4. ﴿O jullie die geloven, als jullie een schuld aangaan voor een vastgestelde termijn, schrijf haar dan op﴾ (282): schulden opschrijven

   As-Saʿdī: dit is het langste vers van de Koran en het bevat belangrijke regels, waaronder het bevel om alle schuldcontracten op te schrijven, als plicht of als aanbeveling, omdat er zonder opschrijven groot kwaad in komt door fouten, vergeten, onenigheid en ruzie. Al-Baghawī: men verschilt over dit opschrijven; sommigen zeggen dat het verplicht is, de meesten dat het een aanbevolen bevel is. Ibn al-ʿArabī: onder de juristen van de grote steden is er geen verschil dat het bevel tot opschrijven, getuigen nemen en onderpand, alles wat in dit vers genoemd wordt, een aanbeveling en raad is over wat ons bescherming, welzijn en voorzorg geeft voor godsdienst en wereld, en dat niets ervan verplicht is.

   Meer uitleg

   Aṭ-Ṭabarī: de geleerden verschillen over het opschrijven: is het verplicht of aanbevolen? Hij citeert ar-Rabīʿ ibn Anas al-Bakrī, een van de imams van de tafsīr, over ﴿als jullie een schuld aangaan voor een vastgestelde termijn, schrijf haar dan op﴾: dit was verplicht; daarna kwamen de verlichting en de ruimte: ﴿Als de een de ander vertrouwt, laat dan wie vertrouwd wordt zijn toevertrouwde goed teruggeven﴾.