Takfīr en het gevaar ervan#✎

Het boek noemt de bidʿa van takfīr een van de gevaarlijkste zaken voor de moslims. Volgens het boek begonnen de Khawārij ermee, die tegen ʿAlī ibn Abī Ṭālib in opstand kwamen na de arbitrage.

Takfīr is: iemand van wie de islam met zekerheid vaststaat, tot ongelovige verklaren.

Het is geen kleinigheid. De Profeet ﷺ zei: als iemand tegen zijn broeder zegt 'ongelovige', dan treft het een van beiden (al-Bukhārī en Muslim); niemand beschuldigt een ander van zondigheid of ongeloof of het keert op hem terug als die ander het niet is (al-Bukhārī); en wie een gelovige van ongeloof beschuldigt, is als wie hem doodt. Ibn ʿAbd al-Barr: Koran en Sunna verbieden duidelijk een moslim zondig of ongelovig te noemen. Aš-Šawkānī: niemand mag een moslim buiten de islam verklaren zonder een bewijs dat helderder is dan de middagzon. Ibn Abī l-ʿIzz: het is grote onrechtvaardigheid om van een bepaald persoon te getuigen dat Allah hem niet vergeeft.

De arbitrage (kader, door ZAD gemarkeerd als 'alleen ter kennisname'): na Ṣiffīn in 37 H, met volgens het boek bijna vijftigduizend doden, stuurden ʿAlī en Muʿāwiya elk een scheidsrechter: Abū Mūsā al-Ashʿarī en ʿAmr ibn al-ʿĀṣ. De uitkomst was dat de situatie bleef zoals zij was. Volgens het boek zijn de verhalen dat de metgezellen op wereldse macht uit waren, of dat de ene scheidsrechter naïef en de andere bedrieglijk was, verzonnen; Abū Bakr ibn al-ʿArabī weerlegde ze in al-ʿAwāṣim min al-qawāṣim.

Kernpunten

• Takfīr: iemand wiens islam zeker vaststaat, ongelovig verklaren.
• Volgens het boek begonnen de Khawārij ermee na de arbitrage.
• Drie hadith: de beschuldiging keert terug op wie haar uit.
• Aš-Šawkānī: alleen met een bewijs helderder dan de middagzon.
• Verhalen die de scheidsrechters belasteren zijn volgens het boek verzonnen.

Bron: العقيدة (٤), les 6, vanaf p. 23.