De fout dat tawḥīd ar-rubūbiyya het doel van de boodschappers is#✎

Een فائدة over een volgens het boek wijdverbreide misvatting: dat het hoofddoel van de oproep van de boodschappers het tawḥīd van heerschappij (rubūbiyya) zou zijn. De polytheïsten erkenden dat al (Yūnus 10:31; Luqmān 31:25; al-Muʾminūn 23:88–89); hun bezwaar ging juist over het alleen aanbidden van Allah.

Ibn al-Qayyim: daarom is lā ilāha illā Allāh de beste goede daad en is tawḥīd al-ilāhiyya de kern; tawḥīd ar-rubūbiyya, dat alle schepsels erkennen, is niet voldoende op zichzelf, al is het onmisbaar, en het is een bewijs tegen wie tawḥīd al-ulūhiyya ontkent. Elders zegt hij dat tawḥīd ar-rubūbiyya alleen niet volstaat voor redding; het hoogste doel is opgaan in tawḥīd al-ilāhiyya.

Het hoofddoel is dus tawḥīd in aanbidding: (1) de Koran richt zich vooral daarop; (2) de strijd ging daarover (Mij is bevolen de mensen te bestrijden …, al-Bukhārī en Muslim).

Vraag: "Wij aanbidden toch Allah alleen, wat is dan het probleem?" Het boek antwoordt dat veel moslims Allah wel erkennen als Heer, maar toch vervallen in vormen van shirk: offeren of een gelofte doen voor iets anders dan Allah, zweren bij iets anders dan Allah, reizen naar moskeeën van awliyāʾ, hen aanroepen en verzoeken, en moskeeën bouwen op graven. Dit wordt later uitgewerkt.

De نشاط van eenheid 1 (p. 25) bevat zes open vragen en vijf juist/onjuist-stellingen.

Kernpunten

• De polytheïsten erkenden rubūbiyya; het geschil ging over ulūhiyya.
• Twee uitspraken van Ibn al-Qayyim: rubūbiyya alleen redt niet.
• Zes verschijningsvormen van shirk die het boek onder moslims noemt.

Bron: العقيدة (٢), les 4, vanaf p. 23.