Regel: wat Allah van Zichzelf ontkent#✎

Bij het horen geeft het boek al-Mujādala 58:1 en de woorden van ʿĀʾisha (bij al-Bukhārī zonder volledige keten, muʿallaq): Geprezen zij Allah, Wiens horen alle stemmen omvat. De vrouw die pleitte kwam naar de Profeet ﷺ en sprak met hem terwijl ik in een hoek van het huis was en niet hoorde wat zij zei; toen zond Allah neer: "Allah heeft het woord gehoord van haar die met jou pleit".

Een bewijs voor het ontkennen van gelijkenis is an-Naḥl 16:74; aṭ-Ṭabarī: maak geen gelijkenissen voor Allah, want Hij heeft geen gelijke en geen evenbeeld. Wat over horen en zien gezegd wordt, geldt voor de andere eigenschappen.

Weet: alles wat voor Allah vaststaat, is een eigenschap van volmaaktheid waarvoor Hij geprezen wordt, zonder enig gebrek; alles wat Hij van Zichzelf ontkent, is een gebrek dat Zijn volmaaktheid tegenspreekt.

Regel: wat Allah van Zichzelf ontkent, betekent dat die eigenschap ontbreekt én dat de volmaaktheid van het tegendeel vaststaat. Voorbeelden: geen onrecht → volmaakte rechtvaardigheid; geen vermoeidheid (lughūb) → volmaakte kracht; geen slaap → volmaakte zelfstandigheid (qayyūmiyya).

Wat betekent "zonder taḥrīf, taʿṭīl, takyīf en tamthīl"? Taḥrīf is het veranderen van de tekst in woord of betekenis, in drie soorten:

1. Woordelijk, waarbij de betekenis verandert: sommigen lazen in an-Nisāʾ 4:164 "Allāh" in de accusatief, zodat Mūsā de spreker zou zijn.
2. Woordelijk zonder betekenisverandering: bijvoorbeeld de dāl in al-Fātiḥa 1:2 met fatḥa lezen; dit doet volgens het boek meestal alleen een onwetende.
3. Inhoudelijk: het woord zonder bewijs van zijn duidelijke betekenis afwenden, zoals de twee handen (al-Māʾida 5:64) uitleggen als kracht of gunst.

Kernpunten

• Vastgestelde eigenschappen zijn volmaaktheid; ontkende zijn gebreken.
• Regel: ontkenning + bevestiging van het volmaakte tegendeel (onrecht/recht, lughūb/kracht, slaap/qayyūmiyya).
• Drie soorten taḥrīf.

Bron: العقيدة (٢), les 8, vanaf p. 41.