Ruqya die niet met de sharīʿa overeenkomt#✎

Ook ruqya die niet met de sharīʿa overeenkomt is een weg naar shirk. Ruqya hoort uit Allahs Boek en de Sunna te bestaan: er is geen bezwaar tegen ruqya zolang het geen shirk is (Muslim). Niet toegestaan is ruqya met shirk, met hulp van bedriegers, tovenaars of waarzeggers, of met formules en dergelijke.

Het verhaal van Zaynab, de vrouw van ʿAbd Allāh ibn Masʿūd. Een oude vrouw deed ruqya bij haar tegen een ontsteking. Ibn Masʿūd vond een draad om haar nek, trok die eraf en zei dat zijn familie geen shirk nodig had. Hij had de Profeet ﷺ horen zeggen: ruqya, amuletten en tiwala zijn shirk. Zaynab vertelde dat haar oog tranen bleef als ze er geen ruqya op deed. Ibn Masʿūd zei dat dit de duivel was die er met zijn vinger in prikte. Het was beter voor haar te doen wat de Profeet ﷺ deed: water in het oog sprenkelen en zeggen: neem het lijden weg, Heer van de mensen, genees, U bent de Genezer; er is geen genezing dan Uw genezing, een genezing die geen ziekte achterlaat (Abū Dāwūd en Ibn Māja; authentiek volgens al-Albānī).

Het boek legt tiwala uit als iets wat sommige vrouwen maken om hun man aan zich te binden.

Voorwaarden voor toegestane ruqya. Volgens het boek zijn de geleerden het eens dat ruqya toegestaan is als drie voorwaarden samenkomen:

1. zij bestaat uit Allahs woord of Zijn namen en eigenschappen;
2. zij is in het Arabisch of in woorden waarvan de betekenis bekend is;
3. men gelooft dat de ruqya niet uit zichzelf werkt, maar door Allah.

Kernpunten

• Ruqya hoort uit Koran en Sunna te bestaan; ruqya met shirk is verboden.
• Het verhaal van Zaynab en Ibn Masʿūd.
• Wat tiwala is.
• Drie voorwaarden voor toegestane ruqya.

Bron: العقيدة (٣), les 13, vanaf p. 54.