Het huilen van de Profeet ﷺ#✎

Ondanks zijn kracht, standvastigheid en waardigheid had de Profeet ﷺ een zacht hart. Hij werd geraakt door verdrietige momenten, huilde en liet anderen huilen.

In het gebed. ʿAbd Allāh ibn ash-Shikhkhīr kwam bij hem terwijl hij bad; uit zijn borst kwam een geluid als van een kokende ketel, van het huilen (Aḥmad en Abū Dāwūd; al-Albānī ṣaḥīḥ). Volgens het boek toont dit dat huilen in het gebed is toegestaan en het gebed volgens de juiste mening niet ongeldig maakt, zeker als het komt door het noemen van Paradijs en Vuur. ʿAlī: in de nacht van Badr sliep iedereen, behalve de Boodschapper van Allah ﷺ, die onder een boom bad en huilde tot de ochtend (Aḥmad; al-Arnaʾūṭ ṣaḥīḥ).

Bij het horen van de Koran. Hij vroeg Ibn Masʿūd voor te lezen: ik hoor het graag van een ander. Bij ﴿Hoe zal het zijn als Wij van elke gemeenschap een getuige brengen, en jou als getuige tegen hen?﴾ (an-Nisāʾ 4:41) zei hij: genoeg nu, en zijn ogen stroomden (al-Bukhārī en Muslim). Ibn Baṭṭāl: hij huilde omdat hij zich de verschrikkingen van de Opstanding voorstelde. Ibn Ḥajar: hij huilde uit barmhartigheid voor zijn gemeenschap, omdat hij zou getuigen over hun daden.

Bij de dood. Een kleinkind lag op sterven; hij liet zeggen: aan Allah behoort wat Hij neemt en wat Hij geeft; alles heeft een vastgestelde termijn; laat haar geduld hebben en op beloning hopen. Bij het kind huilde hij. Saʿd ibn ʿUbāda vroeg: u huilt? Hij zei: Allah is barmhartig voor Zijn barmhartige dienaren (al-Bukhārī en Muslim, van Usāma ibn Zayd). Bij het graf van een dochter tranen zijn ogen (al-Bukhārī, van Anas). Hij bezocht het graf van zijn moeder en huilde: ik vroeg mijn Heer toestemming om vergeving voor haar te vragen, en die kreeg ik niet; ik vroeg toestemming haar graf te bezoeken, en die kreeg ik; bezoek de graven, want ze herinneren aan de dood (Muslim). Volgens het boek blijkt hieruit dat zijn moeder als polytheïst stierf; het wijst de opvatting af dat Allah zijn ouders weer tot leven bracht en zij in hem geloofden, en noemt dat overdrijving (p. 62). Bij een begrafenis huilde hij tot de aarde nat was: mijn broeders, bereid je hierop voor (Aḥmad en Ibn Māja; al-Albānī ḥasan).

Bij de dood van metgezellen. Hij kuste ʿUthmān ibn Maẓʿūn na diens dood, met stromende tranen (Aḥmad; al-Albānī ṣaḥīḥ). Volgens het boek was ʿUthmān zijn broeder door zoogrelatie.

Huilen uit barmhartigheid, niet uit wanhoop. Toen een dochtertje in zijn armen stierf, schreeuwde Umm Ayman. Hij zei: ik huil niet; dit is barmhartigheid. De gelovige is in alle omstandigheden in het goede: zijn ziel wordt uit hem getrokken terwijl hij Allah prijst (at-Tirmidhī in ash-Shamāʾil; al-Albānī ṣaḥīḥ). Hij keurde het schreeuwen af, niet de tranen.

Kernpunten

• Hij had een zacht hart en huilde in het gebed, bij de Koran en bij de dood.
• Huilen in het gebed maakt het volgens het boek niet ongeldig.
• Allah is barmhartig voor barmhartige dienaren.
• Volgens het boek stierf zijn moeder als polytheïst.
• Tranen uit barmhartigheid mogen; schreeuwen uit wanhoop niet.

Bron: السيرة النبوية (٢): الشمائل النبوية, les 19, vanaf p. 61.