Hadith 12: 'Als ik een boezemvriend zou nemen'#✎

Jundub ibn ʿAbd Allāh al-Bajalī hoorde de Profeet ﷺ vijf dagen voor zijn dood zeggen: Ik verklaar tegenover Allah dat ik geen boezemvriend (khalīl) onder jullie heb, want Allah heeft mij als boezemvriend genomen zoals Hij Ibrāhīm als boezemvriend nam. Als ik uit mijn umma een boezemvriend zou nemen, dan zou ik Abū Bakr nemen. Weet dat wie vóór jullie waren de graven van hun profeten en vromen als gebedsplaatsen namen. Neem de graven niet als gebedsplaatsen, ik verbied jullie dat (Muslim).

De overleveraar. Jundub woonde in Kufa en Basra en overleverde van Ḥudhayfa; van hem overleverden onder anderen al-Ḥasan al-Baṣrī. Het boek noemt als sterfjaar 70 AH.

Woorden. Khalīl is wie de hoogste, zuivere liefde heeft bereikt; het hart van de Profeet ﷺ was vol liefde voor Allah, zodat er geen plaats was voor zo'n band met een ander. Volgens Ibn al-Qayyim is khulla hoger dan liefde (maḥabba), en is het een vergissing te zeggen dat Muḥammad 'de geliefde' is en Ibrāhīm 'de boezemvriend', alsof liefde hoger is. 'Graven als gebedsplaatsen nemen' is bij of naar de graven bidden en je daarheen richten met smeekbeden.

Uitleg en lessen. Hij beschermde tawḥīd en sloot elke weg naar shirk af, zelfs vlak voor zijn dood. Abū Bakr is de beste van de metgezellen en van de umma na de Profeet ﷺ; volgens het boek een weerlegging van de Rāfiḍa die hem bekritiseren. Bidden bij of naar graven valt onder 'graven als gebedsplaatsen nemen', ook als er geen moskee staat. Volgens het boek is het gebed op een begraafplaats verboden en zelfs ongeldig. De reden is niet onreinheid, maar de angst dat de umma in shirk valt zoals de joden en christenen. Het boek citeert Ibn Taymiyya dat bijna alle groepen het bouwen van moskeeën op graven verbieden, en Ibn al-Qayyim dat koepels op graven afgebroken moeten worden.

Kernpunten

• De Profeet ﷺ is de boezemvriend van Allah, zoals Ibrāhīm.
• Abū Bakr is volgens het boek de beste van de umma na de Profeet ﷺ.
• Graven niet als gebedsplaats nemen; dat sluit een weg naar shirk af.
• De reden van het verbod is angst voor shirk, niet onreinheid.

Bron: الحديث (١), les 15, vanaf p. 60.