Lessen uit Firʿawn en de schepping van de hemel#✎

Lessen uit het verhaal.

1. Het verhaal van Firʿawn staat direct na de ontkenning van de Opstanding door de afgodendienaars. Firʿawn en zijn volk leken op de ongelovigen van Quraysh in hoogmoed en het kwellen van gelovigen, en Mūsā leek op Muḥammad ﷺ. Zo is het verhaal een dreiging voor de afgodendienaars en een troost voor de gelovigen.
2. Daʿwa vraagt zachtheid, ook tegenover tirannen, omdat een zacht woord harten aantrekt. Dat Firʿawn 'zich inzette' (yasʿā) laat zien hoe hard de vijanden van de godsdienst werken; het boek vraagt waarom een moslim zich dan niet even hard inzet voor de verspreiding van de islam.
3. De straf van het Hiernamaals staat voorop, omdat die zwaarder en blijvend is: de echte straf.

De schepping als bewijs (an-Nāziʿāt 79:27–33). 'Zijn jullie moeilijker te scheppen, of de hemel?' Wie de hemel kan scheppen, kan de mens zeker opnieuw scheppen. Allah bouwde haar, verhief haar hoogte en maakte haar volmaakt, zonder scheuren. Hij maakte haar nacht donker en bracht haar ochtendlicht voort; de dag heet hier ḍuḥā, het edelste deel ervan. Daarna spreidde Hij de aarde uit (daḥā), liet er water en weidegrond uit komen en zette de bergen vast. Dat alles is matāʿ, nut voor een beperkte tijd, voor mens en vee.

Geen tegenspraak. Fuṣṣilat 41:9–11 lijkt te zeggen dat de aarde vóór de hemel geschapen werd, terwijl hier staat dat Allah de aarde 'daarna' uitspreidde. Het boek legt uit: eerst werd de aarde zelf geschapen, toen de hemel, en daarna werd de aarde uitgespreid.

Kernpunten

• Het verhaal van Firʿawn waarschuwt Quraysh en troost de gelovigen.
• Daʿwa gebeurt met zachtheid, ook tegenover tirannen.
• De vijanden van de islam zetten zich volledig in; een moslim hoort dat ook te doen.
• Wie de hemel schiep, kan de mens opnieuw scheppen.
• Volgorde: schepping van de aarde, dan de hemel, dan het uitspreiden van de aarde.

Bron: التفسير (٢), les 10, vanaf p. 39.