De vermaning en lessen voor de daʿwa#✎

Overgang naar directe aanspraak (ʿAbasa 80:3–10). Na de derde persoon spreekt Allah de Profeet ﷺ direct aan, zodat hij voelt dat Allah Zich na de vermaning weer tot hem richt. 'Wat weet jij? Misschien zou hij zich zuiveren' door wat hij vroeg, 'of zich laten herinneren en baat hebben bij de herinnering.' 'Maar wie zich onafhankelijk acht, voor hem doe jij je best?' 'Het is niet jouw zaak als hij zich niet zuivert': jouw taak is alleen overbrengen. 'Maar wie haastig naar je toe kwam, en hij vreest' Allah als hij tekortschiet in het leren van zijn godsdienst, 'van hem laat jij je afleiden?'

Lessen.

1. De geleerden leidden er een regel uit af: iets zekers wordt niet opgegeven voor iets vermoeds, en een vaststaand belang niet voor een denkbeeldig. Men keert zich dus niet af van iemand die al moslim is, voor iemand die misschien moslim wordt.
2. Het verbod gaat niet over daʿwa aan wie zich afkeert, maar over het afkeren van wie zelf komt.
3. Dat deze vermaning in de Koran bleef, behoort tot de grootste bewijzen van het profeetschap: als de Koran van Muḥammad ﷺ zelf kwam, had hij dit niet laten staan. Daarom is gezegd: als de Boodschapper ﷺ iets van de openbaring had verborgen, dan dit.
4. Een opvoeding voor wie tot Allah uitnodigt: bevoordeel niemand om zijn aanzien, grootheid of verwantschap. Arm en rijk, oud en jong, nabij en ver zijn gelijk.
5. De eerste drie zinnen staan in de derde persoon uit zachtheid, omdat zij een vermaning zijn.

Kernpunten

• Allah keert terug tot directe aanspraak, als teken van nabijheid na de vermaning.
• De taak van de Profeet ﷺ is overbrengen; leiding ligt bij Allah.
• Regel: geef iets zekers niet op voor iets vermoeds.
• De vermaning in de Koran bewijst het profeetschap.
• In daʿwa zijn alle mensen gelijk, arm of rijk, nabij of ver.

Bron: التفسير (٢), les 14, vanaf p. 53.