Soorten aangesprokene: de geannexeerde munādā#✎

Twee groepen naar iʿrāb.

1. De munādā die verbuigbaar is (muʿrab) en verplicht in de accusatief staat.
2. De munādā die gebouwd is (mabnī) op het teken waarmee hij in de nominatief zou staan, en die qua plaats accusatief is.

De eerste groep: drie soorten. De eerste is de geannexeerde munādā (al-munādā al-muḍāf). Voorbeelden:

• ayā ahla d-dār, istaʿiddū li-ṣ-ṣalāh;
• hayā ṭalabata l-madrasa, ijtahidū;
• ay ṭalabata l-ʿilm, akhliṣū ʿamalakum li-llāh;
• yā dhā l-jalāli wa-l-ikrām, iqḍi ḥājatī;
• ā-muslimī l-ḥayy: een regelmatig mannelijk meervoud, geannexeerd, met wegval van de nūn;
• a-ḥāfiẓay al-Qurʾān, abshirā: een dualis, geannexeerd, met wegval van de nūn.

Uit de Koran:

• «o zoon van mijn moeder, grijp mij niet bij mijn baard» (Ṭāhā 20:94);
• «o ons volk, antwoordt de roeper van Allah» (al-Aḥqāf 46:31);
• «o mijn twee metgezellen in de gevangenis» (Yūsuf 12:39);
• «o onze vader» (Yūsuf 12:11).

Ontleding (p. 54). In yā ahla d-dār is yā het vocatiefpartikel en ahl de munādā in de accusatief met de fatḥa, geannexeerd. Ad-dār is het tweede lid van de annexatie, in de genitief. Een andere vorm van ontleding staat in les 16.

Kernpunten

• De munādā is ofwel verbuigbaar en verplicht accusatief, ofwel gebouwd op zijn nominatiefteken met een accusatieve plaats.
• De eerste soort van de verbuigbare groep is de geannexeerde munādā.
• Bij een geannexeerde dualis of mannelijk meervoud valt de nūn weg.
• De geannexeerde munādā toont het accusatiefteken zichtbaar (fatḥa, of yāʾ bij dualis en meervoud).

Bron: اللغة العربية (٤), les 15, vanaf p. 53.