De tekens van de accusatief#✎

Drie tekens.

1. De zichtbare fatḥa, bij een gezonde laatste letter of bij een laatste wāw of yāʾ: lan aqūla illā mā yurḍī llāh, ḥattā tasmuwa akhlāqunā, ʿalā l-qāḍī an yaqḍiya bi-l-ḥaqq.
2. De veronderstelde fatḥa, bij een laatste alif: lan asʿā fī nashri l-bidʿa.
3. Het wegvallen van de nūn, bij de vijf werkwoorden: kay turḍū llāh, «en dat jullie kwijtschelden staat dichter bij godsvrucht» (al-Baqara 2:237), «jullie zullen nooit rechtvaardig kunnen zijn tussen de vrouwen» (an-Nisāʾ 4:129).

Ontleding.

• Ijtahid li-tanjaḥa: de lām is van reden; tanjaḥa staat in de accusatief met de zichtbare fatḥa, met verborgen anta als fāʿil.
• «Allah laat de gelovigen niet» (Āl ʿImrān 3:179): de lām is van ontkenning; yadhara staat in de accusatief met de zichtbare fatḥa.

Samenvatting van de lessen 17–20.

• Werkwoorden zijn in beginsel gebouwd.
• Het muḍāriʿ is gebouwd met nūn an-niswa en met een direct aangehechte nūn at-tawkīd.
• Het staat in de accusatief na acht partikels.
• De tekens van de accusatief zijn de zichtbare of veronderstelde fatḥa en het wegvallen van de nūn.

Oefening. De leerling onderscheidt fāʾ, lām en hun soort, bijvoorbeeld in «de gelovigen behoorden niet allen uit te trekken» (at-Tawba 9:122): daar is het een lām al-juḥūd.

Kernpunten

• Zichtbare fatḥa bij een gezonde laatste letter, en ook bij een laatste wāw of yāʾ.
• Veronderstelde fatḥa bij een laatste alif.
• Bij de vijf werkwoorden valt de nūn weg.
• De fāʿil van een muḍāriʿ in de tweede persoon enkelvoud is vaak een verborgen anta.

Bron: اللغة العربية (٤), les 20, vanaf p. 64.