Versterking naar betekenis (tawkīd maʿnawī)#✎

Definitie. De versterking naar betekenis versterkt een nomen met bepaalde vaste woorden: waṣala l-mudīru nafsuhu (de directeur zelf kwam aan), qaraʾtu l-kitāba kullahu (ik las het hele boek), marartu bi-l-bayti ʿaynihi. Uit de Koran noemt het boek «toen knielden de engelen allen tezamen» (al-Ḥijr 15:30) en «als Hij had gewild, had Hij jullie allen geleid» (al-Anʿām 6:149).

De woorden. De grammatici beperken het tot nafs, ʿayn, kilā, kiltā, kull, jamīʿ, ajmaʿ, jamʿāʾ, ʿāmma en jumaʿ. Er moet een voornaamwoord aan vastzitten dat naar het versterkte woord verwijst, behalve bij ajmaʿ, jamʿāʾ en jumaʿ. Voorbeelden: fāza l-mutasābiqāni anfusuhumā, akramtu l-marʾatayni kiltayhimā, raʾaytu l-muʿtamirāti kullahunna fī l-mīqāt.

Regels (alleen ter kennisname, p. 40).

• Het versterkte woord wordt ontleed naar zijn plaats in de zin.
• De versterking volgt het in naamval, getal en geslacht.
• De versterking naar betekenis staat nooit vóór het versterkte woord. In nafsu ṭ-ṭālibi shāraka is nafs daarom onderwerp, geen versterking.

Ontleding. In fāza l-mutasābiqāni nafsāhumā is nafsāhumā versterking in de nominatief met de alif (dualis), geannexeerd aan humā. In athnaytu ʿalā l-fāʾizīna kullihim is kull versterking in de genitief.

Kernpunten

• Tawkīd maʿnawī gebruikt vaste woorden: nafs, ʿayn, kilā, kiltā, kull, jamīʿ, ajmaʿ, jamʿāʾ, ʿāmma, jumaʿ.
• Er moet een voornaamwoord aan vastzitten dat terugverwijst, behalve bij ajmaʿ, jamʿāʾ, jumaʿ.
• De versterking volgt het versterkte woord in naamval, getal en geslacht.
• Tawkīd maʿnawī staat nooit vóór het versterkte woord.

Bron: اللغة العربية (٤), les 8, vanaf p. 39.