Veronderstelde verbuiging#✎

In principe gebeurt verbuiging met zichtbare oorspronkelijke kenmerken. Bij sommige namen en werkwoorden blijven ze onzichtbaar: ze zijn dan verondersteld (muqaddar).

Namen. Het boek noemt drie soorten.

1. Maqṣūr (al-fatā, Muṣṭafā): alle drie de kenmerken zijn verondersteld wegens onmogelijkheid (taʿadhdhur). Voorbeeld: qatala l-fatā l-afʿā bi-l-ʿaṣā.
2. Manqūṣ (al-qāḍī): ḍamma en kasra zijn verondersteld wegens zwaarte (thiqal); de fatḥa is zichtbaar. Zonder al- en zonder annexatie valt de yāʾ in nominatief en genitief weg en blijft de tanwīn (qāḍin, muḥāmin).
3. Naam met het bezittelijk -ī (‘mijn’): zamīlī, kitābī. Alle drie de kenmerken zijn verondersteld, want de letter vóór de yāʾ moet een kasra hebben (ḥarakat al-munāsaba). Voorbeeld: daʿā jaddī ustādhī maʿa zumalāʾī.

Werkwoorden. In het imperfectum is de ḍamma verondersteld: op alif wegens onmogelijkheid, op wāw of yāʾ wegens zwaarte. De fatḥa is alleen verondersteld bij een alif.

In de oefening vraagt het boek waarom ar-raʾy (‘de mening’) zichtbaar verbogen wordt, hoewel het op een yāʾ eindigt.

Kernpunten

• Bij de maqṣūr zijn alle kenmerken verondersteld, wegens onmogelijkheid.
• Bij de manqūṣ zijn ḍamma en kasra verondersteld wegens zwaarte; de fatḥa is zichtbaar.
• Bij een naam met het bezittelijk -ī zijn alle kenmerken verondersteld, wegens de kasra die bij de yāʾ hoort.
• In het imperfectum is alleen bij een alif ook de fatḥa verondersteld.

Bron: اللغة العربية (١), les 16, vanaf p. 71.