Het werkwoord; gezond en zwak#✎

Het werkwoord. Een woord met een betekenis in zichzelf dat door zijn vorm een tijd aanduidt: sāfara, yaktubu, irjiʿ. Kenmerken:

• de tāʾ van het onderwerp (waqaftu, akalta, darasti);
• de vrouwelijke tāʾ (katabat);
• de yāʾ van de aangesproken vrouw (taktubīna);
• de lichte en zware bevestigings-nūn (aqbilan, aqbilanna), zoals in al-ʿAlaq 96:15 en al-Aʿrāf 7:88.

Gezond werkwoord (ṣaḥīḥ). De stamletters bevatten geen zwakke letter (alif, wāw, yāʾ). Er zijn drie soorten:

• sālim: geen zwakke letter, geen hamza en geen verdubbeling (jalasa, samiʿa);
• mahmūz: een stamletter is een hamza (akhadha, saʾala, qaraʾa);
• muḍaʿʿaf: verdubbeld. Drieletterig: tweede en derde stamletter gelijk (madda, shadda). Vierletterig: eerste en derde, en tweede en vierde gelijk (zalzala, waswasa).

Zwak werkwoord (muʿtall). Eén of twee stamletters zijn zwak. Vijf soorten:

• mithāl: zwakke letter vooraan (waʿada, wajada);
• ajwaf: in het midden (qāla, bāʿa);
• nāqiṣ: aan het eind (daʿā, banā);
• lafīf mafrūq: vooraan en aan het eind (waʿā, waqā);
• lafīf maqrūn: in het midden en aan het eind (rawā).

Kernpunten

• Het werkwoord duidt door zijn vorm een tijd aan.
• Vier kenmerken: tāʾ van het onderwerp, vrouwelijke tāʾ, yāʾ van de aangesproken vrouw en de bevestigings-nūn.
• Gezond: sālim, mahmūz of muḍaʿʿaf.
• Zwak: mithāl, ajwaf, nāqiṣ, lafīf mafrūq of lafīf maqrūn.

Bron: اللغة العربية (١), les 8, vanaf p. 32.