Mamdūd en ṣaḥīḥ; oefening met de vier soorten#✎

Het boek markeert de regels voor dualis en meervoud als ‘alleen ter kennisname’.

3. Mamdūd. Een verbogen naam die eindigt op een hamza na een toegevoegde alif: ḥasnāʾ, bināʾ, khaḍrāʾ, ṣaḥrāʾ.

• Is de hamza oorspronkelijk, dan komt het dualis- of meervoudskenmerk er zonder verandering achter: raffāʾ → raffāʾān, raffāʾūn.
• Is de hamza toegevoegd als vrouwelijk kenmerk, dan wordt zij een wāw: ṣaḥrāʾ → ṣaḥrāwān, ṣaḥrāwāt.
• Is de hamza ontstaan uit een wāw of yāʾ, dan mag beide: ridāʾ → ridāʾān of ridāwān; bannāʾ → bannāʾūn of bannāwūn.

4. Ṣaḥīḥ. Elke verbogen naam die geen maqṣūr en geen manqūṣ is: ʿUmar, bayt, ẓaby, lahw. Ook de mamdūd hoort hierbij.

Samenvatting van het boek. Maqṣūr eindigt op een vaste alif, manqūṣ op een vaste yāʾ na kasra, mamdūd op een hamza na een toegevoegde alif. Deze drie krijgen bij dualis en klankmeervoud soms een kleine verandering. De oefening (p. 31) laat de leerling ze opzoeken in een tekst over de islamitische beschaving, en dualis- en meervoudsvormen maken van woorden als kisāʾ, Laylā en al-muntahī.

Kernpunten

• Mamdūd eindigt op hamza na een toegevoegde alif.
• Een vrouwelijke hamza wordt in dualis en meervoud een wāw (ṣaḥrāwān).
• Bij een oorspronkelijke hamza verandert er niets.
• Ṣaḥīḥ is elke verbogen naam die geen maqṣūr of manqūṣ is; de mamdūd valt eronder.

Bron: اللغة العربية (١), les 7, vanaf p. 29.